who? // yener torun

Share..Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Email this to someone

Written by Nihan Arıcı

Yener Torun is a 32 year old architect. Like his photographs, he shows us a different side about the geometry and color compositions that we are not used to seeing around Istanbul and Turkey overall. We listened to the stories behind these photos and viewed Istanbul from Yener’s perspective while adding our own questions here and there.

How did you first start taking these photos?
At first, I was just shooting the details. I was photographing the geometric and color accents featured on the buildings. Later on, I decided to turn it into street photography. Except, I was shooting these photos with a certain geometric order and composition in mind. This way, i blended the feel of street photography with minimalism. Over time, I just became someone who snaps photos of interesting and colorful structures as people pass by. After a while though, this didn’t feel enough and I was brainstorming ways to tie in the pedestrians to the backdrop to create a story. I decided to use the presence of color as a foundation. For example, if the wall is red then I tried to target subjects that possessed a detail that was similar to that tone of color. After a while this didn’t cut it either so I decided to reconfigure the perception of space and create a world with a new view and new rules. Now, when I design a scene in my mind, the backdrop breaks away from its relationship with reality and comes to life in a whole new context. In summary, these pictures are personalized on some level. Whatever I want to turn it into, or however a location comes alive in my mind, that’s how I aim to capture these shots.

You mentioned that there must be a connection between the individual and the structure and that the presence of color reinforces this bond. Is this connection just a coincidence or something that’s produced with a little preplanning help?
Some of these photos are purely by chance. For example, the one I snapped by the Cevahir shopping center was just about the right timing. Even just the story behind it is pretty interesting enough. I was in the area looking something to photograph. While contemplating whether if there would be something interesting to capture, I ended up snapping a photo of a woman that happened to cross my frame. The way the colors complimented one another with the balance of light and shadow to create the right effect I was imagining was just a coicidence. For the photos themselves, there have been moments where a little preplanning helped capture a connection. There are even times when I use myself or my friends as the subject in the frame.

How do you discover the backdrops you use?
Actually, this feels like a treasure hunt all by itself. I keep an eye out for walls with a unique tone of color or geometric pattern. The ones I discover are usually in the city’s industrial and urban areas under development. Of course, these are not easy to find so it takes a good chunk of time. And it’s not just about finding the right location. Usually, I do 2-3 visits back to the same location to capture the lighting and shadows at different times of the day. This way, I can brainstorm which way is the best way to capture the right atmosphere I want to portray. Aside from the photography itself, this whole process can be physically and mentally exhausting.

Since you are an architect, how do you see Istanbul through an architect’s eye?
To be honest, I can’t speak too positively. There is a growth that is spinning out of control. Large projects with high expectations are multiplying and unfortunately they’re all inhabitable. On top of it all, they are adding to the preexisting economic, ecological, and societal problems. Aside from this, the colors and designs they chose to get people excited are not that convincing. And actually, the little colorful details I try to emphasize are purely to help people see, experience, and live something uplifting in this bitter, gray world.

When you are taking these photos, is there anyone or any place you get your inspiration from?
The intermingling of everything in the chaos of Istanbul is exhilirating for me. The structures and backdrops you see in my photos are actually a challenge to find and this makes the whole project appeal to me even more. I enjoy featuring undiscovered parts of Istanbul and this motivates me to keep searching. One artist that I receive great inspiration from is “Jeffrey Smart”, an Australian painter. Though, It didn’t start out as inspiration in the general sense. What I mean by this is, I started noticing how similar my photos are to “Smart’s” paintings only after others pointed it out. And of course after I looked into his work, I was fascinated. Maybe after that point, it fueled my inspiration whether I wanted it or not.

Are there any buildings outside of Turkey that you would want to photograph?
There are structures and spaces that I would like to shoot in Barcelona and Madrid. Maybe this summer I’ll make a trip out there.

Do you have a favorite of the ones you’ve taken?
Double or Nothing” is a favorite of mine. This was taken outside of Istanbul. “Alternate Route”, “You Can’t Hide Boy”, “Reservoir Dogs” also count as some of my favorite shots.

How do you define your photos?
Someone from the outside could see this as architectural photography. This is because the photos I take focus on interesting structural details. To be precise, I bring attention to the architectural details around Istanbul that would generally go unnoticed. But for me, especially recently, these design elements in my photos are only one component of the story that I am trying to tell. It also depends on the right color, shape, design, geometric pattern, lighting, and shadow effect that I feel is necessary to capture in the chosen architectural site. These discoveries are just details I use to decorate the concept I am projecting from my inner world. Throughout this process, I end up highlighting and redefining the function of these architectural elements. I see this project as more of a personal study which is why I don’t really define it as architectural photography in the general sense. But yes, architecture is a significant factor in these photos so it’s natural for people to feel the need to classify it as architectural photography.

Do you use filters on your photos?
Rarely. I usually make the adjustments on the photos through a computer program. This is only when the lighting needs to be tweaked or if I feel that there is a certain detail or color that needs to be emphasized in the photo.

Do you take these photos with your phone?
All of the photos I’ve taken up until now were taken on my cell phone and I can continue like this for a while. To be honest, I don’t have much of a background in photography. Actually, I had just started looking into taking photography classes. Maybe in the near future I will continue on in this creative endeavor with a professional camera.



03Yener Torun 32 yaşında bir mimar. Fotoğraflarında kendisinin de söylediği gibi İstanbul’un hatta Türkiye’nin hiç de alışık olmadığımız geometrisini ve renklerini gösteriyor. Biz de fotoğrafların arkasındaki hikayeyi ve Yener’in gözünden İstanbul’u dinledik ve merak ettiklerimizi sorduk.

Hazırlayan: Nihan Arıcı

Fotoğrafları nasıl çekmeye başladın?
Önce detay fotoğrafları çekmeye başladım. Binaların geometrik ve renkli detaylarını çekiyordum. Daha sonra sokak fotoğrafçılığına yöneldim. Fakat bu fotoğrafları çekerken de belli bir geometrik düzen ve kompozisyon içerisinde çekmeye başladım. Böylelikle sokak fotoğrafçılığını ve minimalizmi birleştirdim. Zamanla ilginç ve renkli binaların önünden geçen insanları çeken biri oldum. Bir yerden sonra bu da yetmemeye başladı ve arka planla önünden geçen insanın bir ilişkisi olması gerektiğine karar verdim ve bunun üzerine kafa yormaya başladım. Bu bağlantıyı renk üzerinden kurmaya başladım. Mesela, duvar kırmızıysa önünden geçen kişinin de o tona yakın bir kırmızı detayının olmasına önem verdim. Bir süre sonra bu da yetmemeye başlayınca fotoğraflarımda tamamen mekan algısını değiştirerek alıştığımızın dışında kuralları ve manzaraları olan bir dünya yaratmaya çalıştım. Artık kafamda bir kare tasarladığımda bulduğum arka plan gerçekle olan ilişkisinden kopuyor ve benim tasarladığım ilişkisi nasılsa o hale geliyor. Özetle, fotoğraflar biraz kişiselleşmeye başladı. Ben nasıl olmasını istiyorsam ya da bulduğum mekanla ilgili zihnimde ilk ne canlanıyorsa o şekilde çekiyorum.

Binayla insan arasında bir bağlantı olması gerektiğine ve bu bağlantının da renk ile sağladığından bahsettin. Tüm bu bağlantı tesadüf üzerine mi gelişiyor yoksa önden bir hazırlık yapıyor musun?
Bazı fotoğraflar tesadüfi olabiliyor. Örneğin; Cevahir alışveriş merkezinin orada çekilen fotoğraf tamamen tesadüfi olarak gelişti. Bunun hikayesi ise bir hayli ilginçti. O gün orada fotoğraf çekmek için bile bulunmuyordum. Acaba buradan bir şey çıkar mı çıkmaz mı diye düşünürken birden bir kadın kadraja girdi ve telefonumla bu fotoğrafı çektim. Fotoğraftaki renklerin birbiriyle bu kadar ilişkili olması ve gelen ışığın ve duvardaki gölgelerin yarattığı etkinin kafamda canlanan şey için çok uygun olması tamamen tesadüftü. Kimi fotoğraflar için ise; bağlantıyı yakalayabilmek adına hazırlık yaptığım oluyor. Kimi zaman kadrajda ben oluyorum kimi zaman da arkadaşlarımı kullanıyorum.

Kullandığın arka planların keşiflerini nasıl yapıyorsun?
Aslında bunu başlı başına bir hazine avına benzetiyorum. Renkli ve geometrik duvarları, arka planları araştırmaya başlıyorum. Keşifleri şehrin sanayi bölgelerinde, gelişmekte olan kentsel alanlarında yapıyorum genellikle. Tabii bu yapıları bulmak o kadar da kolay olmadığı için bu keşifler hayli zaman alıyor. Ayrıca işim mekanı bulmakla da bitmiyor. Genellikle aynı mekanı 2-3 kez ziyaret edip günün farklı saatlerinde ışık ve gölge hareketlerini tespit edip, yaptığım keşfi en iyi nasıl değerlendirebileceğim konusunda kafa patlatıyorum. Bu bağlamda yaptığım çalışma fotoğraf çekmenin yanında hem fiziksel, hem de zihinsel bir egzersize dönüşüyor.

Bir mimarsın, İstanbulu bir mimar gözüyle nasıl görüyorsun?
Pek iç açıcı şeyler söylemem mümkün değil. Kontrolsüz bir büyüme var. Büyük beklentiler ile dev projeler üretiliyor fakat maalesef yaşanabilir alan dahi yaratılamıyor. Üstüne uzun vadede ekonomik, ekolojik ve toplumsal sorunlara neden olacakları da kesin. Renkleriyle veya yapılarıyla insanları heyecanlandıran bir büyüme de yok. Ve aslında benim bulduğum küçük, renkli şeyler bu gri dünyanın içinde görmeye, deneyimlemeye, yaşamaya değer şeyler oluyor.

Fotoğrafları çekerken kimlerden ve nelerden ilham alıyorsun?
İstanbul’un kaotik yapısı, her şeyin iç içeliği beni heyecanladırıyor. Fotoğraflarımda gördüğünüz yapıların ve arka planların zor bulunuyor olması aslında kendi açımdan yaptığım işi daha cazip hale getiriyor. İstanbul’un farklı taraflarını gösteriyor olmak da hoşuma gidiyor ve beni kamçılıyor. Bir de “Jeffrey Smart” var kendisi Avustralyalı bir ressam. Esinlenme demek aslında tam anlamıyla doğru da değil. Zira ben de bu ressamı, fotoğraflarımın başkaları tarafından “Smart”ın resimlerine benzetilmesi neticesinde fark ettim. Tabii daha sonra işlerini incelediğimde hayran kaldım. Belki o noktadan sonra ister istemez esinlenmişimdir.

Türkiye dışında gidip fotoğrafını çekmek istediğin binalar var mı?
Barselona’da ve Madrid’de çekmek istediğim yapılar ve arka planlar var. Belki bu yaz gidip çekebilirim.

Fotoğrafların arasından en favorisi senin için hangisi?
Double or Nothingfavori fotoğraflarımdan biri. Bu fotoğrafı İstanbul dışında çektim mesela. Alternate Route, “You Cant Hide Boy” , “Reservoir Dogsfotoğraflarını da favorilerim arasında sıralayabilirim.

Fotoğraflarını nasıl tanımlıyorsun?
Dışardan bakan birisi mimari fotoğraf diyebilir. Çünkü çektiğim fotoğraflar ilginç bir mimari detay olarak gözükebilir. Aslında İstanbul’un alışık olmadığımız mimari bir dokusunu da gösteriyorum. Ama benim için, özellikle de son dönemde, fotoğraflarımdaki mimari elemanlar sadece anlatmak istediğim hikayenin arkaplanları, destekleyici unsurları. İhtiyaç duyduğum renk, şekil, desen, geometrik öğeler ve ışık, gölge etkilerini en kolay yakalayabildiğim, bulabildiğim alan mimari. Ve bu keşiflerimi kendi iç dünyamı anlatmak için dekor olarak kullanıyorum ve kullanırken de mimari elemanların işlevlerini yeniden tanımlıyorum. Ben kendimce kişisel bir çalışma yapıyorum ve bu yüzden mimari fotoğraf olarak görmüyorum. Ama evet, mimariyi kullanıyorum ve fotoğraflarımı görenlerin mimari fotoğraf olarak algılaması gayet doğal.

Fotoğraflarında filtre kullanıyor musun?
Çok nadiren kullanıyorum. Fotoğraf üzerinde yapacağım düzeltmeleri genellikle bilgisayar programları üzerinden yapıyorum. Hangi detayın ya da rengin öne çıkmasını istiyorsam veya çektiğim yerde yeterince ışık olmuyorsa bazı düzeltmelere ihtiyaç duyduğum oluyor.

Fotoğrafları telefonunla mı çekiyorsun?
Şimdiye kadar olan bütün fotoğrafları cep telefonumla çektim ve bir süre daha böyle devam edebilir. Açıkçası fotoğrafçılık konusunda yeterli bir altyapım yok. Hatta daha yeni fotoğrafçılık üzerine dersler almaya başladım. Belki ileriki dönemlerde profesyonel makine ile devam edebilirim.


Related posts: